Benim Hikayem.

Benim Hikayem.

Bazen öyle anlar gelir ki , ne yapacağını bilemezsin. Ne tarafa gitsen acı bir son bekler seni ne yapsan geçmez yaraların… Sarmak için uğraştıkça daha da fazla kanar hatta. Çırpındıkça daha çok batarsın , çıkmaya çalıştıkça bataklığa daha çok bulanırsın. Hani yağmurdan kaçarken doluya tutulmak var ya öyle bir şey işte. Bir ateşten kaçarken koca bir yangının içinde kalmak gibi. Üstelik seni o yangına sürükleyenin ateşine odun atması gibi. İşte bazen tamda bu anlattığım gibi bir durumun içinde bulursun kendini. Seni bu hale getirenler ise senin en sevdiklerindir. Neden diye sorup durursun kendine neden bana böyle davranıyor ? Neden bana karşı bu kadar kötü ?Günlerce , haftalarca , aylarca hep aynı soru dönüp durur aklında. Ama en kötüsü ise bu soruya hiçbir cevap bulamazsın. Ya da bu kadar kötülüğe hiçbir neden. Kendi kendin ile savaşın başlar , içini kasıp kavuran kendine bile düşman olduğun bir savaş. İçinde iki sen vardır biri onu ölümüne savunurken , diğeri ondan deli gibi nefret eder. Ve asla içinde yaşayan bu iki senden biri galip gelmez. Galip gelemedikçe savaş daha da alevlenir. Seni ise içinde bitmek tükenmek bilmeyen bu savaşın acısı sarar. Oysa bazı şeyler o kadar basittir ki ; bu kadar öfkeye , nefrete , kötülüğe hiç gerek kalmayacak kadar kolay.  Şimdi öyle bir hikâye ki bu kimse gerçek hikâyeyi bilmiyor.  Gerçek hikâye bilinse , her şey farklı olabilirdi belki… En azından bu kadar acı bitmezdi. Bu öyle bir hikâye ki ; hiçbir kötülüğü , zalimliği , acıyı ve nefreti kaldıramayacak kadar masum. O kadar güzel ki o kadar gerçek ki , anlatmaya ne kalem yeter ne kâğıt. Kimsenin anlatmaya cesaret edemeyeceği kadar büyük , gücü yetemeyecek kadar acı dolu. Böyle bir hikâyenin içinde savrulup gittik işte , ne tarafa dönsek çıkmaz bir yol. Öyle bir savaş meydanı ki ne kalanlar kazandı ne gidenler , ne iyiler kazandı ne kötüler. Bu öyle bir hikayeydi ki ne iyi gibi görünenler gerçekten iyiydi ne kötü gibi gözükenler gerçekte kötü. Bu öyle bir hikayeydi ki kendini anlatacak kelimeler tükenir , duygularını anlatacak gücün yoktur. Bu öyle bir hikaye ki ne gerçeklerin bir hükmü kalır nede yalanların. Bu hikâyeyi mutlu sonla bitirebilmek için çok çabaladım , her şeyin güzel olabilmesi için … Ama yine başaramadım mutlu sonla bitiremedim hikayemi. Ama sen kötüsü de kimseye anlatamadım hikayemi , kimse bilemedi. Öyle güzeldi ki , en üzücü kısmı buydu galiba. İşte böyle bir hikayeydi bizimkisi , bu sadece anlatabildiğim kısmı birde anlatamadıkları var. O kadar güzel başladı ki hikayem. Öyle güzel , öyle saf ve masum nasıl oldu da bu noktaya geldi kimse bilmiyor. Belki de bu hikâyenin sonu baştan yazılmıştı. Ama her şeye rağmen en güzel hikayemdi , en gerçek , en büyük , en eğlenceli , en acı dolu ve en sevgi dolu hikayemdi…

Author: Fatmanur Türk

Hayatın acı gerçeklerinden kaçıp hayallerine sığınan bir yabancı.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir